• سه شنبه ۳۰ آبان ماه، ۱۳۹۶ - ۱۱:۲۲
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 968-6080-5
  • خبرنگار : 17033
  • منبع خبر : ----

سهل‌الوصول بودن امکانات تولید فیلم تیغی دو لبه است

یک فیلم‌ساز با بیان این که سهل‌الوصول بودن امکانات تولید فیلم، تیغی دو لبه است، گفت: در حال حاضر از یک‌سو شرایط برای ساخت فیلم سهل‌تر شده و فیلم‌ساز می‌تواند با آرامش، آسایش، فراغ بال و تمرکز، فیلمش را بسازد اما از سوی دیگر این امکان هست که فیلم‌ساز را تنبل و راحت‌طلب بار بیاورد و به اعتقاد من، هیچ کار ماندگار و شاخصی جز با تحمل سختی و مرارت به دست نمی‌آید.


علی حیاتی در گفت و گو با ایسنا ـ منطقه خوزستان، اظهار کرد: من در یک خانواده‌ی هنری به دنیا آمدم. پدرم نقاش بود و خط هم می‌نوشت. همچنین دو تن از عموهایم تئاتر کار می‌کردند. بنابر این از همان دوران کودکی و نوجوانی، زندگی‌ام، با هنر آمیخته بود. فکر می‌کنم هشت-نه ساله بودم که برای اولین بار روی صحنه تئاتر رفتم و پس از آن نمایش را به‌صورت جدی دنبال کردم و در کلاس‌های حرفه‌ای آموزش تئاتر حضور یافتم و زیر نظر زنده‌یاد استاد نعمت‌الله لاریان در انجمن نمایش اهواز آموزش دیدم.

وی ادامه داد: در همان سال‌ها به سینما هم علاقه‌مند شدم و فعالیتم را در انجمن سینمای جوان شروع کردم. نخستین فیلمم را با عنوان «حجله» در سال 1378 ساختم و سپس به‌صورت مستقل فیلم «یک آسمان خاک» را کارکردم.

این فیلم‌ساز عنوان کرد: در ادامه فیلم‌های «جوخه»، «سایه‌ی خاموش من» و فیلم داستانی «او» را ساختم. خوشبختانه فیلم «او» از نظر اقبال و استقبال فیلم موفقی بود و با این فیلم در جشنواره‌های بسیاری شرکت کردم و جوایز مختلفی نیز کسب کردم.

حیاتی با اشاره به ساخت اولین فیلم بلند خود بیان کرد: هم‌اکنون در مراحل پایانی نگارش فیلم‌نامه‌ یک فیلم بلند هستم. نگارش ابتدایی فیلم‌نامه به پایان رسیده و در مرحله بازنویسی نسخه نهایی آن هستم. امیدوارم در ادامه رایزنی‌های لازم برای تهیه و ساخت این فیلم به نتیجه دلخواه برسد.

وی در خصوص اهمیت عناصر مختلف در فیلم گفت: به نظر من همه عناصر در یک فیلم، از اهمیت یک اندازه‌ای برخوردارند. همه‌ اجزا باید به‌درستی و به‌خوبی در هم تنیده شوند. هیچ عنصری و هیچ فعل و انفعالی در روند شکل‌گیری یک فیلم، بی‌اهمیت یا حتی کم‌اهمیت نیست. 

این فیلم‌ساز جوان اظهار کرد: من به تجربه دریافته‌ام که حتی چایی که دست عوامل می‌رسد، رنگ، بو، طعم و حتی دستی که آن را توزیع می‌کند؛ در نسخه نهایی و خروجی فیلم تأثیر مستقیم دارد. حالا این تأثیرپذیری را به به سایر اجزا و عناصر یک فیلم تعمیم دهید. فیلم‌نامه، کارگردانی، فیلم‌برداری، تولید، تدوین، صدا، رنگ، نور و... همه و همه باید در بهترین حالت و کیفیت خود و در هماهنگی کامل با سایر اجزای باشند و این‌گونه است که فیلمی در تاریخ سینما می‌ماند و فیلم‌هایی نیز در گنجه‌ها، خاک نسیان خورده و می‌خورند.

حیاتی در خصوص اینکه خوی و مسلک هنرمند چه میزان در ساختار اثرش موثر است، گفت: به نظرم جز این نیست که، هر اثر هنرمند، متأثر از «خودِ» اوست. اثر فیلم‌ساز، او را می‌نمایاند و چگونگی زیستش را در معرض دید مخاطب قرار می‌دهد. خودِ تشخص یافته‌ی تاکنونش را. هستی‌اش را... نگاهش را.

وی ادامه داد: نگاه هر هنرمند، نگرشی است به هستی از دریچه‌ای که قبض، بسط و زاویه‌اش، محصول زیستی است که تاکنون داشته و تجربیاتی است که تا اینک از سر و جان گذرانده است. به نظرم اثر هر خالق، یا انعکاس خودِ اوست یا بازتابی است از آنچه دوست ندارد باشد. و همه این‌ها، ریشه در خودِ «او» دارند و از نگاهش سرچشمه می گیرند.

این فیلم‌ساز درباره وضعیت سینمای تجربی و سینماگران جوان خوزستان بیان کرد: واقعیت این است که اوضاع خیلی خوب نیست. همین چند وقت پیش، به اتفاق دوستان عضو هیات انتخاب جشنواره فیلم استانی بودیم. به همین دلیل فیلم‌های بسیاری از فیلم‌سازان استان را دیدم و باید اعلام کنم که متأسفانه به‌جز یکی دو مورد فیلم قابل‌قبول و امیدوارکننده، اتفاق خوشایند دیگری که خستگی را از تن ما بزداید، مشاهده نکردم و این مساله خبر خوبی نیست.

حیاتی گفت: امیدوارم نسل جوان هم استانی‌ام با تلاش و همت بیشتر و ممارست در یادگیری و تجربه‌اندوزی، بتوانند نسل تازه‌ی سینمای خوزستان را بسازند. نسلی از فیلم‌سازان جدی و درخشانی که در عرصه‌های ملی و بین‌المللی حرف‌هایی برای گفتن داشته باشند. بی‌شک نهادهای هنری و دستگاه‌های فرهنگی هم می‌بایست با تربیت نوجوانان و جوانان علاقه‌مند، حمایت از استعدادهای هنری و در اختیار نهادن فرصت‌های مناسب راه را برای شکوفایی و تجربه ورزی این نسل هموار و مهیا کنند.

وی در خصوص فرایند تولید فیلم در گذشته و حال خاطرنشان کرد: شرایط ساخت فیلم برای نسل ما سخت‌تر بود و به نظر می‌رسد این شرایط برای نسل پیش از ما به‌مراتب دشوارتر بوده است. در واقع با پیشرفت فن‌آوری و گسترش امکانات نوین تکنولوژیک، امکان تصویربرداری برای عامه مردم، محقق‌تر شده است.

این فیلم‌ساز ادامه داد: در روزگاری نه‌چندان دور، تهیه دوربینی برای ثبت تصویر و گرفتن فیلم بسیار سخت به نظر می‌رسید ولی در روزگاری به سر می‌بریم، که در هر خانه‌ای، دوربین یا لپ‌تاپی در دسترس مردم است. به نظرم این امکانات و یا حتی دوربین گوشی‌های تلفن همراه، برای ساخت فیلم و تجربه کردن کافی است. 

حیاتی عنوان کرد: در گذشته واقعاً برای فعالیت، شرایط سخت بود. یک دوربین و سه‌پایه به تو می‌دادند، و دیگر هیچ. باقی هزینه‌ها به عهده‌ی خودت بود. اما چیزی که آن‌وقت‌ها به نظرم خیلی بیشتر بود توی بچه‌ها، انگیزه بود. بچه‌های با ولع و اشتیاق به دنبال ساخت فیلم و تجربه کردن و آموختن بودند.

وی گفت: اکنون اما سهل‌الوصول بودن امکانات تولید فیلم، مثل تیغی دو لبه است. از یک‌سو شرایط برای ساخت فیلم سهل‌تر است و فیلم‌ساز می‌تواند با آرامش و آسایش و فراغ بال و تمرکز، فیلمش را بسازد. از سوی دیگر این امکان هست که فیلم‌ساز را تنبل و راحت‌طلب بار بیاورد و به اعتقاد من، هیچ کار ماندگار و شاخصی جز با تحمل سختی و مرارت به دست نمی‌آید.

این فیلم‌ساز در خصوص وضعیت فرهنگ و هنر خوزستان اظهار کرد: مسئله فرهنگ و هنر، مقوله‌ای ریشه‌ای است و باید به‌صورت ریشه‌ای نیز به آن پرداخت و شاید در مجال اندک ممکن نباشد. مختصراً باید بگویم که مقوله‌ی فرهنگ و هنر در استان، وضعیت مناسبی ندارد. عزم و اراده و برنامه‌ریزی برای بسط و گسترش آن دیده نمی‌شود. فضاهایی که امکان یا وظیفه‌ی حمایت و تولید آثار فرهنگی و هنری را بر عهده دارند، کم‌کار و بی‌رمق هستند. اگر اتفاق یا جرقه‌ای (گاه و بی‌گاه) بر تاریکای این محیط، نوری منعکس می‌کنی، حاصل تلاش‌های فردی ست.

حیاتی گفت: ذوق و سلیقه‌هایی فردی و افرادی عاشق که با تحمل ناملایمات هنوز از تک و تا نیفتاده‌اند و نفس و انگیزه‌ای برای ادامه راه دارند. من امیدوارم این سخت‌جانی‌ها همچنان ادامه داشته باشد، اما مسئولان باید متوجه شوند که فرهنگ و هنر همیشه اولویت همه‌ی جوامع سالم و توسعه‌یافته است. باید برای فرهنگ هزینه کرد. برنامه‌های کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت تعریف کرد. زمان و حوصله کافی برای به ثمر نشستن این برنامه‌ها در کار بست.

وی ادامه داد: طبیعی است وقتی در سطح کلان‌تر این اتفاقات رخ دهد، در استان‌ها هم وضعیت به سامان تر از چیزی ست که در حال حاضر وجود دارد. من فکر می‌کنم علی‌رغم همه‌ی تبلیغاتی که انجام می‌شود، بخش عمده‌ای از ما، از اهمیت و نقش فرهنگ و هنر غافل هستند.

این فیلم‌ساز گفت: به جامعه هنری‌مان دقت کنید. هنرمندان طراز اول ما، چنانکه شایسته‌شان هست، ارج و قدر نمی‌بینند. حتی به نظر می‌رسد بسیاری از هنرمندان ما نیز به اهمیت جایگاه و شأن خود واقف نیستند. به خاطر دارم در سالیان نه‌چندان دور، در سفر یکی از وزرای فرهنگ و ارشاد به اهواز، نشستی با هنرمندان شاخص و پیشکسوت استان داشتند. ایشان در پاسخ به گلایه‌ی هنرمندان، از کمبود منابع تخصیصی به بخش فرهنگ اشاره می کرد و ایشان به‌وضوح گفت: «بودجه سالانه‌ی فرهنگ و هنر کشور، از بودجه واردات کود شیمیایی کمتر است. حال شما چه توقعی از منِ وزیر دارید؟»

حیاتی اظهار کرد: با تمام این بی‌مهری‌ها و بی‌تفاوتی‌ها، کوتاه‌ترین دیوار، همیشه دیوار هنر و هنرمند بوده و هست. شما ببینید! هر جا با کاستی بودجه مواجه می‌شوند، از بخش فرهنگ می‌زنند. هر جا با کمبود فضا مواجه می‌شوند، سالن‌ها، آمفی‌تئاترها، سینماها و موزه‌ها را واگذار می‌کنند. این در حالی است که همه می‌دانند امروزه شاخص پیشرفت و توسعه و تمدن یک کشور با وضعیت فرهنگی و هنری آن سنجیده می‌شود.


وی در خصوص ساخت فیلم جدید خود گفت: دو سال پیش روی فیلم‌نامه‌ای کار می‌کردم که قرار بود پس از تکمیل، آن را به‌عنوان اولین فیلم بلندم، جلوی دوربین ببرم. اما در آخرین مراحل نگارش، ایده‌ی تازه‌ای به ذهنم رسید. این ایده‌ی تازه، آن‌قدر ذوق‌زده‌ام کرد که شروع کردم به پرورش و پرداخت اش. فیلم‌نامه‌ قبلی یخ کرد و از دهان افتاد! 

این فیلم‌ساز ادامه داد: دو سالی هست که بر فیلم‌نامه جدید متمرکز شده‌ام و اکنون در مرحله بازنویسی‌ آن هستم. نخستین فیلم بلند من است و در این مورد قدم اول. شاید به همین دلیل است که با وسواس زیادی پیش می‌روم. مقطع سرنوشت سازی ست، چرا که ورود به سخحت حرفه‌ای سینما بسیار سخت است و باقی ماندن در آن کاری ست به مراتب سخت‌تر. پس قدم اول را باید محکم برداشت و قدم‌های بعدی را محکم‌تر...

حیاتی با اشاره به موضوع فیلم عنوان کرد: اتفاقات فیلم در خوزستان رخ می‌دهد. در همین فضا و اتمسفری که من و تو هر روز تنفسش می‌کنیم. میان همین آدم‌هایی که به کراّت رؤیتشان کرده‌ایم و می‌کنیم. از کنارشان می‌گذریم اما اغلب هیچ مکثی نمی‌کنیم. کارکتر اصلی قصه‌ام، غریبه نیست. آشناست. سال‌ها با او حشر و نشر داشته‌ام و به همین دلیل ابعاد مختلف زندگی‌اش را خیلی خوب می‌شناسم و امیدوارم راویِ خوب و صادقی برای او و قصه‌ی سالیانش باشم.

به گزارش ایسنا، علی حیاتی فیل‌مساز و متولد اهواز است. فعاليت هنری‌اش را از سال ۱۳۷۳ و با گذراندن کلاس‌های آموزشي تئاتر در انجمن نمايش اهواز آغاز کرد. حیاتی در کارنامه‌اش بازيگري و كارگرداني چندين نمايش صحنه‌ای و ميداني را ثبت کرده است .تدریس در کلاس‌های فیلمنامه نویسی در مرکز آموزش حوزه هنری خوزستان از دیگر فعالیت‌های هنری علی حیاتی است. وی هم‌اکنون عضو پیوسته انجمن فیلم کوتاه ایران است و تاکنون پنج فیلم کوتاه را کارگردانی کرده است و به‌زودی نخستین فیلم بلند خود را خواهد ساخت.

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: